|
اگرچه پیش بینی شده بود که با حضور احمد نادعلیان یک کارکاه 3 روزه هنر محیطی برگزار شود، اما با توجه به استعدادهای جوان استان برای نادعلیان و قابلیتهای فرهنگی، طبیعی استان هرمزگان این استعداد را دارد که جشنواره های محیطی با حضور هنرمندان بین المللی برگزار نماید. نادعلیان با هنرمندان جوان استان قول داده و توافق کرده که در بهمن ماه به همراه هنرمندانی از سایر نقاط ایران به جزیره هرمز برگردد. او در نظر دارد که همه ساله در فصل زمستان هنرمندان غيربومي و بينالمللي را به منطقه ببرد و این جشنواره پیشنهادی را استمرار دهد.
باری که بر دوش ماست میخواهیم که به روستا و شهرهای کوچک ایران افتخار کنیم. اجازه ندهیم آبمان را آلوده کنند و خاک ما را ببرند
زخم زمانه، نقش خاک، افق بیکران گنبد فیروزه ای ...
وی معتقد است که باید سعی شود که فعالیتهای هنری را از پایتخت به مناطق دور افتاده کشاند. از این پس فعالیتش را گسترش خواهد داد و با نسل جوان علاقمند به هنر محيطي همكاري مستمر خواهد داشت. نادعلیان میگوید که بحران محیط زیست آنقدر وسیع است که همکاری نیروهای زیادی را میطلبد و هنر محیطی از بهترین راههای آموزش حفظ محیط زیست و ترویج فرهنگ دوست داشتن محیط و رشد فرهنگ است. چنانچه به صورت زیربنایی به محیط فکر میشد نیازی نبود که مسئول حفظ محیط زیست به حال کودکان آسیب پذیر گریه کند!
بازی با خاک را کس به ما یاد نداد. از اول میدانستیم
در روز اول جشنواره 11 دی که در ساحل "سورو " بندر عباس آغاز شده بود هنرمندان در ساحل این جزیره حجمهای ماسه ای ساختند. در کنار آن هنرمندان از عناصر طبیعی دیگر نیز استفاده کردند. کار با سنگ و ماسه : نمونه های بیشتر
به دنبال پیشنهاد مدیر کارگاه هنرمندان با عناصر موجود در ساحل همچون زباله ها شکل آدمها را ساختند.
"انسان زباله میسازد. حال ما میخواهیم با زباله ها بازی کنیم و انسان را بسازیم!"
در پایان همه زباله ها جمع آوری شد و از شهرداری بندر عباس خواسته شد تا ضمن ارسال وسیله نقلیه این زباله ها را انتقال دهند. انسانها زباله میسازند با زباله انسان میسازیم: بیشتر
نادعلیان خود با تجربه جدیدی حضور داشت. بر اساس نمونه مهرهای استوانه ایران پیش از اسلام مهر استوانه ای بزرگی طراحی شده بود که با قلطاندن آن بر ماسه های ساحل نقشهای ماهی تکرار میشد. در ساحل بندر عیاس نقشها به صورت نقشمایه تکرار شدند. چاپ نقش ماهی بر ساحل دریا: بیشتر
در دومین روز اين جشنواره 12 دی هنرمندان شركتكننده به جزیره هرمز سفر کردند و در ساحل "سنگل معدل" با استفاده از سنگها نام جشنواره پیشنهادی را به زبان انگلیسی (PERSIAN GULF) بر ساحل این جزیره نوشتند. دلیل انتخاب این نوشه به زبان انگلیسی مقابله با تحریف نام خلیج فارس بود. با توجه با اینکه این جشنواره بازتاب رسانه ای خواهد داشت، این اراده و پاسدادری از حریم فرهنگی کشورمان بازتاب وسیعی خواهد داشت. کار با سنگ و ماسه : نمونه های بیشتر
در کنار این اثر مچموعه ای از چیدمانهای محیطی با سنگ اجرا شدند. کار با سنگ و ماسه : نمونه های بیشتر
باری که بر دوش ماست
نادعلیان چاپ نقش ماهیها را در ساحل جزیره هرمز به صورت طولی در یک مسیر ادامه داد.
در شب 12 دیماه هنرمندان برای بحث و گفتگو در کارهای انجام شده به صورت پخش اسلاید در سالن کلیسای قلعه پرتقالی ها جمع شدند و نادعلیان آثار به نمایش درآمده را مورد تجزیه و تحلیل قرار داد.
نادعلیان در هرمز متوجه شد که خاک این جزیره ارزش ویژه ای دارد. نکته بسیار قابل توجه این است مردم جزیره هرمز و بهضی از شهرهای استان هرمزگان با استفاده از نوعی خاک قرمز رنگ این خزیره بنام "گلک" غذایی به نام "سوراغ" تهیه میکنند که در جزیره هرمز مورد استفاده قرار میگیرد. به منظور نشان دادن اهمیت این خاک مدیر کارگاه خاک این جزیره را به عنوان ماده کار معرفی کرد و چهره ها و دستهای هنرمندان را نقاشی کرد. در تعدادی از این طرحها سایر هنرمندان مشارکت داشتند.
هنرمندان هرمزگاه میگویند این جزیره (هرمز) را خداوند نقاشی کرد
در سومین روز جشنواره هنرمندان شرکت کننده از گوشه و کنار جزیره نمونه خاکهای رنگی را جمع آوری کردند.
در حین جمع آوری خاکها کار سایه ها شکل گرفتند
به همت هنرمندان جشنواره خاکهای رنگی به ساحل "سنگ مرغی" جزیره هرمز منتقل شدند.
در روز 14 دیماه هنرمندان با استفاده خاگهای رنگی بر ماسه و صخرهای این محل نقاشي انجام دادند.
دربین هنرمندان شرکت کننده جشنواره خانم خديجه خنجي زاده عضو شورای هرمز به اتفاق دخترشان حضور داشتدند و اثر هنری ایجاد کردند. برای نادعلیان این یک اتفاق فوق العاده بود.
به نظر نادعلیان این تجربه بسیار ویژه و منحصر به فرد است. در ادوار کهن در فرهنگهای بسیاری با خاک های رنگی در محیط نقاشی کرده اند که جنبه آئینی داشته است. اما در چند دهه اخیر تجربه های مشابه با رنگهای صنعتی و جابجایی رنگها بوده است. جزیره هرمز این امتیاز بسیار ویژه را دارد که در فاصله بسیار کمی خاکهای رنگهای بسیار متنوعی و نمک و جود دارد. استفاده از این رنگها آسیبی را متوجه محیط زیست خواهد گرد.
به دنبال نقاشیهای چهره ها هنرمندان جوان شرکت کننده نیز تجربه های متنوعی را با خاک جزیره و نقاشی آن بر روی بدن انجام دادند.
زخم جان تنم با خاک و آب یکی شد
اینجا حریمی دیگر است. نور میبینم
نادعلیان در روز 15 دیماه صبح بعد در ساحل بندر عباس با استفاده از مهر استوانه ای خود نقشهایی را در یک مسیر طولانی ایجاد کرد.
و در پایان مهر استوانه ای خود را که دارای نقش ماهی بود در ساحل دریا راها کرد تا شاید نصیب یک صیاد شود! چیزی جز یک گنج آشکار نبود . بیشتر
بعد از هدیه این گنج به یک صیاد نا آشنا نادعلیان در انتظار ماند تا نقش آب بالا بیاید و ماهیهایش با دریا یکی شوند.
در کنار ساحل نادعلیان متوجه شد که صیادی دم÷ایش را در کنر سنگ پنهان کرد. زمانیکه صیاد رفت نادعلیان دمپایی را رویت کرد- عکس گرفت و آن را دوباره پوشانید. این واقعه یادآور گنجهای پنهان نادعلیان بود
در چهارمین روز 14 دیماه بعد از ظهر که به پیشنهاد نادعلیان و استقبال شرکت کنندگاه جشواره ادامه پیدا نمود در ساحل "مغ ناخا" بندر عباس نادعلیان دستها و چهره ای هنرمندان و چند مخاطب داوطلب را نقاشی کرد.
این تجربه گواهی میدهد که چنین خاکی چنانچه برای نقاشی روی بندن استفاده شود حساسیت پوستی ایجاد نخواهد کرد. از اینرو نادعلیان خود دستها و جهره هنرمندان جوان را نقاشی کرد .
همچنین با استفاده از خاک هرمز رنگ سنگهای مجاور خضه های سبز تقویت شدند.
علی رغم ارزشهای موجود این خاک به صورت فله ای به کشورهای بیگانه صادر میشود. این در حالیست که بسیاری از مردم جزیره بیکار هستند. امید آنکه کسی خاک ارزشمند این کشور پاک را به بیگانه ندهد!
در پنجمین روز 15 دی هنرمندان به جزیره کوچک شیخ اندر آبی سفر کردند. این جزیره کوچک که پهنای آن حدود 35 متر و طول آن حدود 400 متر است.
اینجا بهشتی بود که آلوده شده بود. هنرمندان جوان زباله های موجود در جزیره را جمع آوری کردند.
در این جزیره کوچک نقاشی چهره و دست ادامه پیدا کرد. نادعلیان با کمک و همراهی هنرمندان جوان چهره های بیشتری نقاشی کرد.
هنرمندان شرکت کننده با استفاده از خاک قرمز بر روی نان نقاشی کردند و به صورت نمادین آن را خوردند. این نقشها بی تاثیر از اسطوره آفرینش در ادیان متفاوت و داستان رانده شدن انشان از بهشت نبود.
ما این نان را و خاک را خوردیم و نمک گیر شدیم
آنچه که ماند بهشتی کوچگ بود که حریم درخت زندگی ستوده شده بود. در پایان آشیانه ای که توسط تعدادی از هنرمندان جوان ساخته شده بود به دریا سپرده شد.
|
