The International Center for Creation and exhibition of  Art in   Nature          

German artist Gottfried Junker in Paradise

German artist Gottfried Junker who collected the photos of "The most exciting Contemporary Artists (a work of 7 years and much travels in the world), traveled to Iran.  He visited Paradise Art Center.

In October 2006 German filmmaker-turned-photographer Gottfried Junker traveled to Iran take photos of Iranian visual artists.

"One of my reasons for choosing Iran was the image being presented by the Western mass media, but I preferred to experience Iran myself rather than through the media," the 56-year- old Junker said.

He has been guest of Iranian land artist Ahmad Nadalian., who has provided him access to a number of files introducing Iranian artists, 130 of whom will be selected for the project.

"My choices are based on my feelings, so it differs form the work curators and critics usually carry out. They regard many political and economic considerations in their activities.' Junker noted.

Junker has studied law and also worked as a nurse in hospitals. His credits include the TV films" Little Signs" (1982) and "The House in the Macchia" in 1993, Junker gave up filmmaking and began working on art-related photography. He uses the black-and -white technique in creating his works, which he believes will be economically successful in the future. Junker and Nadalian teaveled to Isfahan  to photograph the artists living in the city, which is famous for its artists and architecture.

گوتفرید يونكر و گنجهای پنهان نادعلیان

آقای گوتفرید يونكر  Gottfried Junker  هنرمند عکاس آلمانی از روز سوم آبان به مدت دو هفته در ایران بسر میبرد.  در روز پنجم آبان جهت عکاسی آثار هنر محیطی نادعلیان به منطقه لار در اطراف روستای پلور مسافرت کردند. 

این عکاس اول بار نادعلیان را در کشور ایتالیا ملاقات کرد و لحضاتی که او در کنار کانال ونیز حجاری میکرد را عکاسی کرد. نادعلیان تعدادی از حجاریهایش را به کانال ونیز پرتاب کرد.

معمولا نادعلیان در کنار حجاریهایی که بر صخره ها انجام میدهد تعدادی از حجاریهایش را در طبیعت اطراف حجاری دفن میکند و یا به داخل آبهای رودخانه یا دریا پرتاب میکند. اما روز گذشته نادعلیان متوجه شد که محل دفن یکی از حجاریهایش به عمق سه متر و نیم کاوش و چاهی کنده شده و حجاری دفن شده که نقش بز را نشان میداد در آن محل نیست و توسط جوینگان گنج سرقت شده است.

داستان این مچموعه گنجهای پنهان  از آنجا آغاز شد كه بوميان ساكن پلور براي دستيابي به گنج خاك اطراف حجاريهاي نادعليان را كاوش كردند. آنها به دنبال گنج بودند. بنا بر اعتقادات بوميان روستا هاي شمال ايران نقشهايي از قبيل ماهي و يا مار نشانه هايي براي وجود گنج دز آن منطقه هستند.  پیرو این واقعه نادعلیان بسیاری از حجاریهایش را دفن کرد.

اگرجه حجاری نادعلیان در این محل یاد شده در عمق یک متری زمین دفن شده بود اما علی رغم وجود صخره ها و سنگهای  سخت این محل زمین تا عمق سه متر و نیم حفاری شده. ظاهرا جوینگان گنج پس از کشف حجاری اول مطمئن شده اند که حتما آثار دیگری نیز وجود دارند. 

نادعلیان هيچوقت وجود گنج را انكار نميكند.  از دید او گنج چیزی جز طبیهتی که در آن زندگی میکنیم و مفاهیم که در آن وجود دارند نیست.   

در روز گذشته نادعلیان در حضور این هنرمند آلمانی یکی دیگر از حجاریهایش که نقش ماهی را نشان میدهد را دوباره دفن کرد و صخره ها و خاک ها را به گودال برگرداند تمامی روند تدفین این ماهی توسط آقای گوتفرد يونكر عکاسی و ثبت شد.

بواسطه اين اعمال نادعليان ياستان ياستان شناسان و افراد علاقمند به تاريخ هنر را كه همواره به دنبال آثار هنري گذشته هستند را به چالش ميكشد.  در عصر حاضر ما اغلب مصرف كننده سرمایه های طبیعت و اندیشه های نهفته در آن بوده است.  ما اغلب از زمین استفاده با سوئ استفاده مینمائیم. بیشتر چیزی از آن بر میداریم تا اینکه چیزی یا ارزشی با آن اضافه نمائیم!  واقعیت اینست که اگر یک تپه باستانی و تمامی لایه های آن کاوش شود, کریه ترین لایه آن لایه روئین آن و متعلق به ماست.

در این روند نادعلیان حتی هنر جدید و مخالفان آن را به چالش میکشد.  اغلب گفته میشود که هنر جدید میا است. نادعلیان قصد دارد که به هنری دسترسی پیدا کند که معنی و ماده آن ازلی و مانا باشد. 

در هنر معاصر ما اغلب قصدمان گقتگو با انساني است كه حال زدنگي ميكند.  گنجهای پنهان نادعلیان ميراثی هستند برای آینده.  

نادعليان از طرفي يك تشيع جنازه رسمي براي موجودات زنده ترتيب داده و از طرف ديگر او ميخواهد آنها را جاودانه سازد. او از طرفي خاطرات گذشته را زنده ميدارد و از طرف ديگر اين معناي ازلي را مخواهد براي نسل هاي بعدي محفوظ بدارد.

براي نادعليان زمين و موزه همسان هستند.  زمين همواره گهواره اي و يا شايد گورسناني براي تمدنها و انديشهاي بشري بوده است.  اشیاء و چیزهایی که از زمین بدست آمده اند معرف باورها زندگی و مهمتر اینکه زیبائی اندیشه انسانهای گذشته را معرفی مینمایند.   

حجاریهای دفن شده نادعلیان در آینده دوباره به دنيا خواهند آمد.   آنها تفاسير خود را به دنبال خواهند داشت.

آقای گوتفرد يونكر در 8 سال گذشته از  از هشتصد هنرمند عکاسی کرده است در دو سال آیند او قصد دارد که حدود 130 هنرمند را انتخاب و عکسهای آنان را در مجموعه ای به چاپ برساند. آقای يونكر معتقد است که طبیعت ایرا مقدس است و در نگاه وحالات مردم این سرزمین روحانیت موج میزند. او گفت بازدید از مرکز پردیش و طبیهت و وقایعی که شاهد آن بودم روئیایی ترین روز زندگی من بود. معمولا گوتفرد يونكر به صورت سیاه و سفید عکاسی میکند. وی دلیل سیاه و سفید بودن عکسهایش را اینگونه بیان میکند"عکسهای سیاه وسفید وجهی خیالی از واقعیت را نشان میدهند"

گفتنی است که حجاریهای نادعلیان در بیش از 45 کشور دنیا دفن شده اند.  موضوع این مجموعه یاداشتی بود کد در سال گذشته آقای سام باور مدیر سایت موزه سبز در مورد آقای نادعلیان منتشر کرد و پیرو آن توسط مجله یو تی ان به عنوان هنرمند محیطی سال معرفی شد.