|
News
گفتگوی
مستقیم
دو هنرمند ایرانی و آمریکایی برای صلح
در سه هفته
گذشته هنرمند امریکایی ادم جونز به ایران سفر کرد. او در راستای یک
برنامه بلند مدت علاقمند است در جهت بازسازی و حفاظت محیط در ایران تلاش
کند. از دید او معماری ایران در هر اقلیمی میتواند با عناصر محیطی
و فرهنگی همان منطقه شکل بگیرند.
من
برای اولین بار ادم و همسرش را در سال گذشته (2007) زمانیکه به امریکا
سفر کردم در کانزاس سیتی ملاقات کردم. آنها به من کمک کردند که مجموعه
آثار مربود به مردم سرخ (سرخ پوستان را اجرا کنم.
در این مجموعه که در چند
ایالت امریکا انجام شد چهره های سرخ پوستان بر سنگهای قرمز حجاری کردم و با
کمک ادم و یکی از دوستان نقاش او در چند نقطه شهر دفن کردیم.
ادم سنگها را تهیه کرد و در
انتخاب و حمل آنها به مکانهای مورد نظر به من کمک کرد. یکی از چهره ها را
در کنار یک درخت کهنسال دفن کردیم.
متاسفانه به دلایلی این درخت
حالا قطع شده است. این درخت یک نشانه ای برای کار پنهان شده بود.
در مدت زمانیکه ادم در ایران
بود از یکی از مکان های طبیعی که حالا مشغول به کار هستم بازدید کرد. من
چند تا از سیب های بهشتم (باغ پردیس) را به ادم دادم.
من نقش پرنده ای را بر روی
سنگ نقش زدم. ادم به من قول داد که این پرنده را به امریکا ببرد و در حفره یک
درخت کهنسال پنهان کند. این عمل استعاره ای از صلح است که از ایران تقدیم
میشود.
نجامین هیوت
هنرمند انگلیسی در دیماه گذشته به ایران آمد. وی پس از سه ماه اقامت و فعالیت
هنری د ر ایران در روز 14 فروردین ایران را ترک کرد.
در اعتراض به زمزمه های جنگ
و در تعامل با یکدیگر ما تصمیم کرفتد این پرنده صلح در درخت کهنسالی که او زندگی میکند
نصب شود. کبوتر صلح را به همراه بنچامین با
انگلستان ارسال کردم تا بر درخت بریتانیایی آشیانه کند.
ما این
پرنده را پرنده صلح نام گذاری کردیم. ما توافق کردیم که بنجامین در
حفره ای در بالای درختی که زندگی میکند آشیانه ای بسازد و پرنده حجاری شده
را در آن آشیانه نصب کند
در حال حاضر
کشورهای غربی و از جمله انگلستان به بهانه مسئله هسته ای ایران را تهدید به
جنگ میکنند. اما آنچه من به مردم انگلستان هدیه کردم پرنده صلح است.
سال گذشته پس
از ورود ملوانان انگلیسی به ایران و دستگیریشان ، من ماهی هایم را به آیهای
انگلستان بردم و کسی انها
را دستگیر نکرد. "موجودات زنده زندگی راحت تری از آنسان دارند،
آنها مرزهای سیاسی را به رسمیت نمی شناسند و از مرزها عبور میکنند."
بیشتر
پس از سپری شدن زمان من
از این جهت که ماهی هایم شنا میکنند و از مرزهای بین المللی عبور میکنند
شادمان هستم و حالا پرنده های من میتوانند به هر مکانی پرواز کنند.
آرزو دارم در آینده کسی درختی که پرنده من در آن آشیان دارد را قطع نکند.
ادم معتقد است که گفتگویی که بوسیله
هنرمندان زمینه سازی میشود و انسانهای که از آن بهره میبرند یکی از
قویترین ابزار برای خلق فهم و ایجاد رابطه ها که مردم را متقاعد میسازد که همه
مردم از هر جایی که باشند قلبی مهربان دارند و جنگ راه بی ارزشی برای برای حل
کردن مشکلات دنیای ماست.
ما معتقدیم که با در نظر
داشتن شرایط سیاسی کنونی که ما را احاطه کرده و ممکن است بر همه جهان تاثیر
بگذارد، زمان و طبیعت تعامل ما بیشترین اهمیت را دارا میباشد.
UNDER THE DOME OF TIME:
Two Iranian
Sculptors
By
Professor
Robert C. Morgan

The concept of
permanence in sculpture is almost a subliminal aspect of Persian culture.
It is a culture that virtually defines meaning in art according to how long
the work will last. Then again, for artists like Behrooz Daresh and
Ahmad Nadalian, the idea of permanence as a criterion in art is clearly
beginning to change. They are interested in a more conceptual
approach, and, to some extent, a more implicitly political approach.
More
Sculpture Magazine (Vol. 27, No. 2) March 2008

Nests for Birds
هیچ مرغی بی آشیانه
نخواهد ماند !

Nadalian @ Dialogues in Diversity
By John
K. Grande

Benjamin Hewett

Dream of Peace in Persian Gulf

Interview with Barbara Roux

Interview
with Abigail Doan

Sand Print in Desert

New Print on Sand in the Coast of Persian
Gulf

New Carved Rocks in Hormoz Island (Persian
Gulf) March 2007

Environmental Art Festival on the Persian Gulf
|