|
هنر محیطی یا آلودگی های محیطی
خلیج فارس: بیستمین جشنواره هنر محیطی در ایران- جزیره هرمز - بهمن ماه 1387
گزارش از احمد نادعلیان

یکی از روزها مردم جزیره مرا به قدمگاه مولا دعوت کردند.
تعریف آن مکان را شنیده بودم. آن روز قرار که مردم برای
بارش باران دعا کنند.

گویا سالها قبل رد پایی منسوب به امام
علی در آنجا وجو داشته است. به گفته مردم جزیره در اوایل انقلاب
افرادی که وجود این سنگ را خرافات تلقی کردند آن را به داخل دریا انداخته
اند. بعضی از مردم
جزیره معتقدند پس از این عمل طوفان سال 1360 روی داده و پانصد نفر در دریا
جان باختند. از این پانصد نفر سیصد نفر از ساکنین جزیره هرمز بودند. به عنوان یک تحصیل کرده نمیتوانم خیلی از چیزها را عین
مردم باور کنم. اما برای من آن سنگ یک اثر هنری نیز
بوده است. دوست داشتم آن رد پا که مثل گنجهای پنهان در دریا پنهان
است را به مردم جزیره برگردانم. در روزهای بعد در جستجوی سنگی بودم. بلاخره سنگم را پیدا
کردم و دو رد پاها را بر آن نقش زدم.

در محلی در ساحل برای مدتی این سنگ را نصب کردم. هر روز با
بالا آمدن آب به زیر آب می رفت. آخرین روز سنگ را به حسن دریاپیما دادم که
در قله از آن مراقبت کند. انتخاب با مردم جزیره است که این سنگ به
قدمگاه برود، در قلعه بماند و یا این سنگ هم به دریا سپرده شود.


من همراه
مردم بودم و از کودکان عکاسی کردم.

انتظار رفع بلا بود و درخواست باران

آن روز عصر سخت باران بارید

همیشه من داستان را نمیسازم، گاهی داستانها مسیر هنر مرا
تغییر میدهند


روز بعد رنگها جاری بودند

|